maira®

De zorg staat onder druk, en dat is geen tijdelijk probleem. Nederland vergrijst in rap tempo. De groep mensen die zorg nodig heeft groeit, terwijl de groep mensen die die zorg kan verlenen dat niet doet.¹ Tegen 2040 heeft naar verwachting meer dan de helft van alle Nederlanders minstens één chronische aandoening, en ruim een derde zelfs meerdere tegelijk.² Niet als uitzondering, maar als nieuwe norm.

Daar komt iets bij. Ouderen blijven langer thuis wonen, bewust of omdat er geen plek is in een instelling. Dat is op zich geen probleem, maar het verschuift wel waar zorg plaatsvindt. Zorg komt naar mensen toe, in plaats van andersom.³ Dat vraagt om mobiele professionals die onderweg werken, om mantelzorgers die een steeds grotere rol spelen, en om systemen die daarin meegaan. Systemen die werken op een keukentafel, in een auto, op een telefoon, niet alleen achter een balie in een instelling.

Ondertussen hebben professionals steeds minder tijd. Administratie vreet aandacht op die eigenlijk naar mensen zou moeten gaan.⁴ Dit is geen piek die overwaait. Het is een fundamentele verschuiving in wat zorg is en van wie het wordt gevraagd.

Meer systemen toevoegen maakt het er niet beter op. Maar betere infrastructuur, infrastructuur die echt is nagedacht, wel.

De meeste zorgsystemen die vandaag in gebruik zijn, zijn niet gebouwd voor de zorg zoals die nu werkt. Ze zijn gebouwd voor de zorg zoals die dertig jaar geleden werkte: in een instelling, op een vaste werkplek, met tijd om informatie in te voeren, voor één patiënt tegelijk.

Die wereld bestaat niet meer.

Maar de systemen zijn gebleven. En ze zijn gegroeid, niet door te verbeteren, maar door uit te breiden. Module na module, koppeling na koppeling, update na update. Wat begon als een registratiesysteem is uitgegroeid tot een gedrocht dat zichzelf in stand houdt. Leveranciers hebben jarenlang kunnen rekenen op gedwongen afname: wie eenmaal vastzit aan een systeem, komt er moeilijk vanaf. Dat gebrek aan echte concurrentiedruk heeft innovatie niet gestimuleerd maar juist tegengegaan.

Het resultaat is dat professionals vandaag werken met systemen die hen dwingen zich aan te passen. Systemen met schermen vol verplichte velden die niemand leest. Workflows die zijn ontworpen voor compliance, niet voor zorg. Interfaces die tien jaar geleden al verouderd waren. En koppelingen tussen systemen die zo fragiel zijn dat niemand ze durft aan te raken.

Dat is niet pech. Dat is een ontwerpkeuze, of eigenlijk het ontbreken ervan. Legacy is niet alleen een technisch probleem. Het is een cultuurprobleem: de gewoonte om te bouwen op wat er al is, ook als dat fundament rotte plekken heeft.

AI is here to stay. Dat staat buiten kijf. De technologie ontwikkelt zich razendsnel en heeft het potentieel om professionals echt te ontlasten, bij documentatie, bij het structureren van informatie, bij het terugvinden van wat eerder is vastgelegd.

Maar er is ook een bubble. En die is groter dan veel mensen beseffen.

Elke grote technologische golf brengt een fase mee waarin de belofte harder roept dan de werkelijkheid aankan. Dat gold voor de dotcom-boom, voor blockchain, voor het Internet of Things. Overal hetzelfde patroon: vroege toepassingen die indruk maken, investeerders die massaal instappen, startups die transformatie beloven, en een markt die gelooft dat deze keer alles anders is. Tot de rekening komt.

AI is wat dat betreft geen uitzondering. De technologie is reëel en de toepassingen zijn veelbelovend, maar de manier waarop AI wordt verkocht loopt ver voor op wat het vandaag werkelijk kan. In de zorg uit zich dat in platforms die claimen de personeelstekorten op te lossen, diagnoses te verbeteren of de administratielast te halveren.⁵ Buiten de zorg zien we hetzelfde: AI die reclameteksten schrijft die niemand wil lezen, klantenservice die klanten wegjaagt, en beslissingen die worden gedelegeerd aan modellen die de context niet begrijpen.

De bubble zit hem niet in de technologie zelf, maar in de overtuiging dat AI slim genoeg is om zonder menselijk oordeel te werken. Dat is het gevaarlijke deel.

Wij geloven niet in blindelings toepassen. AI is een krachtig instrument in de handen van een professional die begrijpt wat het doet, wat het niet doet, en waar de grens ligt. Zonder die context is het geen vooruitgang. Het is risico.

Maira is zorginfrastructuur. Geen traditioneel EPD, geen losse AI-tool, geen administratieve schil die over bestaande systemen heen wordt gelegd.

Maira verbindt drie lagen die je niet los van elkaar kunt zien:

Binnen Maira geldt één harde ontwerpkeuze: AI ondersteunt professionals, maar neemt geen klinisch oordeel over. Dat is geen compromis. Het is een principiële keuze.

AI zetten we in om administratieve last te verlichten, informatie te structureren en samen te vatten, en professionals voor te bereiden of te laten reflecteren. Wat we niet doen: AI inzetten voor diagnostische besluitvorming, klinisch risicovolle interpretaties, of als vervanging van menselijk contact.

Ethiek en compliance zijn voor ons geen vinkjes op een lijstje. Ze zitten ingebakken in het ontwerp.

Schaarste is geen fout in het systeem. Het is het systeem, zoals het nu werkt. Schaarste aan tijd, aan aandacht, aan mensen. En die schaarste wordt de komende jaren alleen maar groter. De demografische realiteit laat geen andere conclusie toe.

Maira is gebouwd om daarmee om te gaan. Niet door iedereen harder te laten werken, maar door slimmer te organiseren. Zodat de mensen die er zijn, het werk kunnen doen dat alleen zij kunnen doen.

Maira wordt ontwikkeld in nauwe samenwerking met zorgprofessionals. Wat in de praktijk niet werkt, wordt niet opgeschaald, hoe mooi het er op papier ook uitziet. Kwaliteit gaat voor snelheid. Menselijkheid gaat voor efficiëntie.

Succes betekent voor ons niet alleen financiële groei. We sturen op iets concreter: worden professionals echt ontlast? Is er meer rust in organisaties? Kunnen mensen duurzaam blijven werken? Biedt de infrastructuur houvast?

Wat niet aantoonbaar bijdraagt aan betere zorg, herzien we zonder aarzeling.

We bouwen geen software om systemen sneller te laten draaien. We bouwen infrastructuur om zorg vol te houden, om werk menselijk te houden, en om ruimte te maken voor echte aandacht.

Dat vraagt scherpe keuzes, heldere architectuur en denken op de lange termijn. Want de uitdagingen die voor ons liggen, vergrijzing, toenemende complexiteit, personeelstekort, verdwijnen niet. Ze vragen om een fundament dat meegaat.

maira® is geen tool. Het is een fundament.